“Tot mijn dertigste leefde ik wat ik voor een redelijk lineair leven hield.”
Hoofdstuk één
Daarvoor
Tot mijn dertigste leefde ik wat ik voor een redelijk lineair leven hield. Werk dat veel vroeg en veel teruggaf. Vrienden die ik al jaren kende. Een relatie. Trainen in de ochtend. Een globaal plan voor de komende tien jaar, zo'n plan dat je nooit opschrijft omdat je aanneemt dat het vanzelfsprekend is.
Ik geloofde, zonder het ooit hardop te zeggen, dat het leven iets was dat je kon sturen. Inspanning erin, richting eruit. Het had me nooit echt in de steek gelaten, dus ik stelde het nooit ter discussie.
Hoofdstuk twee
De ontwrichting
Toen kwam een periode die ik nog steeds moeilijk in één zin kan vatten. Ze kwam niet als één gebeurtenis. Ze kwam als een langzame kanteling die plotseling een val werd.
Woorden kwamen mijn leven binnen die er nooit in hadden thuisgehoord: psychiatrie. bipolariteit. een instelling. uitkering. bewindvoering. Iemand anders die tekende voor de dingen die ik vroeger zelf besliste. Een kamer die niet van mij was. Dagen verdeeld in afspraken.
Het moeilijkste was niet de diagnose. Het was toezien hoe de persoon die ik dacht te zijn onherkenbaar werd — voor anderen, en daarna voor mezelf. Controle verliezen is één ding. Het verhaal verliezen dat je over je eigen leven vertelde is iets anders.
Hoofdstuk drie
Het herstel
Herstel, blijkt, is niet dramatisch. Het is klein en repetitief en vaak saai. Opstaan. Eten. Hetzelfde stuk kust wandelen. Eén e-mail beantwoorden. Dan twee.
Er waren terugvallen. Er waren maanden waarin vooruitgang op niets leek. Maar ergens in die herhaling kwam er iets terug — niet het oude ik, maar een stillere, eerlijkere versie van een persoon die nu wist wat hij kon overleven.
Hoofdstuk vier
De surf
Het keerpunt was geen moment van genezing. Het was het opgeven van een fantasie: dat ik op een dag zou terugkeren naar het leven dat ik daarvoor had.
Ik ging niet terug. Ik ging ergens anders heen. En dat betekende een geheel nieuwe set vaardigheden leren — het water lezen, kiezen welke golven je pakt, accepteren dat ondergedompeld worden geen bewijs van falen is.
Dat is wat The Surf of Life betekent. Geen controle. Navigatie.
